SPEELTUINHUIS

Synthese tussen een poppenhuis en een speelgarage

Het ontwerp voor het speeltuinhuis is gebaseerd op kindertekeningen van droomhuizen die de eerste verlangens naar een ideale woonomgeving registreren. Met name de ruimtes die niet volwaardig deel nemen aan het formele leven in huis, zoals de kelder en de zolder, oefenen een grote aantrekkingskracht op kinderen uit. Als een Homo Ludens optima forma verklaart een kind het huis tot speelgoed en het wonen tot een spel. Huiselijke elementen krijgen telkens een nieuwe rol in nieuwe avonturen, waarbij schaal en abstractieniveau geen enkele rol spelen. Voortdurend wordt de huiselijke omgeving opnieuw geïnterpreteerd en worden er desgewenst semantische bruggen geslagen. In het speeltuinhuis ontvouwt zich de belevingswereld van kinderen waarin huiselijke taferelen zijn getransformeerd tot een avontuurlijke speeltuin. Dit mentaal model, waarin het wonen gestalte krijgt door de ogen van kinderen, stimuleert anderzijds het oneigenlijk gebruik van het ouderlijk huis. Het speeltuinhuis vormt in feite de synthese tussen een poppenhuis en een speelgarage en versmelt daarmee de normaliter gescheiden speelwereld van jongens en meisjes. Het model is voor een groot deel geassembleerd uit levensgroot huis-, tuin- en keukengerei, waarbij sommige elementen in de context van de nieuwe schaal een nieuwe betekenis hebben gekregen. De brievenbus blijkt een garagedeur en de tochtborstel een wasserette. Kapstokhaken blijken comfortabele fauteuils te zijn, terwijl een bezem fungeert als heg. Door middel van een zwengel wordt een rubberen wiel in beweging gezet waarop een viertal dynamo’s draaien die een even groot aantal lampen in het huis voeden. Samengevat biedt het speeltuinhuis een thuis aan barbies, soldaten, auto’s en dieren en daarmee aan de meest onwaarschijnlijke taferelen waaraan de formele architectuur geen onderdak biedt.

Het speeltuinhuis is eigendom van de Nederlandse staat en wordt beheerd door het Nederlands Architectuur Instituut